Çok güzel sembolik bir anlatım olmuş. Otobüs ikramlarının ve terminallerin hep hüzünlü bir yanı var. Bu arada İzmir otogarına benzettim orayı. Eğer doğru benzettiysem tam o köşede çok bekledim birilerini karşılamak için. En çok ta annemi...
YEC, bana da hep hüzünlü gelir terminaller ve ayrılır ayrılmaz verilen otobüs ikramı. Şöförün çaprazına oturup (4 koltuklu otobüslerde 7 numara), yolu ve şöförü izlemekte öyle, ama başka yere oturmakta o tadı vermez hani.
Fotoğraftaki otogar Ankara, nihai varılan yer İzmir idi. Sen söyleyince anladım o köşeyi, tam da o köşede bizi bekleyen vardı indiğimizde :)
2 yorum: