31 Temmuz 2009 Cuma

Gün olur, alır başımı giderim..

Şizofrenik bir davranış imiş, günlük hayatta sıkılınca, herşeyi bırakıp tekne ile gitmek arzusu. Halbuki, ben işyerimde sıkıldıkça, bu hayata uygun olmadığımı düşünürüm, teknemde olduğum günleri hayal ederim, o günlerin biran evvel gelmesini dilerim. Hepimizin yok mudur günlük hayatta çeşitli yerlerden darbe yediğimiz, güvendiğimiz yerlere kar yağdığı günler, zamanlar? İşte bu zamanlarda hemen herkes kaçmak, uzaklaşmak istemez mi? İşte bende uzaklaşmak isterim, istiyorum. Masmavi koylarda 12 metrelik yelkenlimde olduğumu hayal ederim, yaz veya kış farketmez, doğada, denizde olmayı dilerim. Ve Orhan Veli'nin şiiri, Livaneli'nin yorumuyla gelir kulaklarıma.. Gün olur alır başımı giderim..

Gün olur alır başımı giderim, denizden yeni çıkmış ağların kokusunda,
Şu ada senin, bu ada benim, yelkovan kuşlarının peşisıra..
Dünyalar vardır düşünemezsiniz,
çiçekler gürültüyle açar,
gürültüyle çıkar duman topraktan..
Hele martılar, hele martılar
Her bir tüylerinde ayrı bir telaş..

Gün olur başıma kadar mavi..
Gün olur başıma kadar güneş...
Gün olur, deli gibi....

Herkese iyi tatiller dilerim, bir gün hepimizin hayalleri gerçek olsun..
Gönderen Gökhan Eryol zaman: 15:29
Etiketler: ,

1 yorum:

  1. Çok sinirim bozuluyor.
    Evet ben de sıkılıyorum, ben de içinde bulunduğum hayata uygun olmadığımı düşünüyorum.Ben de darbeler hissediyorum, tepeme benim de kar yağıyor. Ve evet ben de kaçmak, uzaklaşmak istiyorum.
    Fakat bir sorun var ki ben ne yana kaçmak istediğimi bilmiyorum. Ne istediğimi bilmiyorum. Lotodan çok para çıksa kendime ne alacağımı da bilmiyorum. Anca Ulaş'a araba, sana tekne. Ben kendime ne yapacağım. Of bu işte bir karanlık var ya, bakalım ne doğuracak.
    YanıtlaSil

Kaydol: Kayıt Yorumları (Atom)